Opis wiatrówki PCA Anschutz Super Air 2002



Stare konstrukcje zadziwiają


Właściwie zaczęło się od tego, iż doszedłem do wniosku, że jestem bardziej zawodnikiem tarczowym niż terenowym. I tak, po tym jak wykończyłem moją Dianę pod rekreację HFT, zamarzyło mi się PCA. I tak oto stałem się posiadaczem Anschutza Super Air 2002 i to nie byle jakiego! Co prawda poprzedni właściciel pisał, że wiatrówka jest w świetnym stanie, ale po dokładnych oględzinach doszedłem do wniosku, że naprawdę trafił mi się świetny egzemplarz. Grama rdzy na nim nie spotkałem, co więcej, przyszedł z dodatkowym, dość egzotycznym wyposażeniem, zawieracjącym nawet opcjonalny palmrest, który bardzo się mi przydał. Nie mówiąc już o futerale na diopter, czy pudełeczku z insertami.


Wiatrówki to nasze hobby. Wiatrówka Anschutz Super Air 2002 - opis.


Poniżej kilka zdań ode mnie, o karabinku, który prawie wszyscy znacie od dawna. Zatem nie będzie to odkrywanie Ameryki na nowo, lecz mała garść informacji i kilka danych techicznych, których usilnie, a bez skutku szukałem przed zakupem.
Toteż nie adresuję tego opisu do właścicieli, ale przede wszystkim do osób szukających PCA "przytłoczonych rynkową falą" FWB 600-tek i LGM-ów. Jest to także taki tani "PCP" (w niemieckim limicie) uwalniający nas od butli, pompek, reduktorów i innych dodatków uprzykrzających życie strzelcom.


Wiatrówki to nasze hobby. Wiatrówka Anschutz Super Air 2002 - opis.


Anschutz Super Air 2002 gotów do strzelania ma 1080 mm i waży 5 kg, jak podaje producent. Anschutz - duży napis umieszczony za przezroczystą płytką pod dźwignią sprężania, to chyba tradycja firmy jeśli chodzi o karabinki pneumatyczne. Widownia może bez problemu zobaczyć z jakiego karabinka tak ciągle pudłujemy.


Wiatrówki to nasze hobby. Wiatrówka Anschutz Super Air 2002 - opis.


Super Air 2002 - plakietka w wersji praworęcznej umiejscowiona jest w lewej strony. Cały system waży dokładnie 3.1 kg - dokładnie jak podaje producent. Dla jednych ten srebrny element jest nie do zniesienia. Moim zdaniem, jest poprostu oryginalny i sprawia, że Super Air'y są rozpoznawalne. W wersji z orzechową osadą ten element był czarny. Osobiście marzyłem o wersji z drewna laminowanego, ale nie mogę narzekać. Są nawet jeszcze nowe takie osady z laminatu do kupienia, z metalową ostrogą i regulacją na śruby a nie na podkładki – jadnak w cenie dwóch takich Super Air'ów – ot, promocja.


Wiatrówki to nasze hobby. Wiatrówka Anschutz Super Air 2002 - opis.


Kolba posiada regulowaną bakę oraz stopkę. Producent przewidział regulację za pomocą sześciu podkładek dystansowych (mam aż jedną). Bakę można podnieść w górę do 15 mm, dalej śruby wypadają z gwintu. Można ustawiać także grubość oraz przekoszenie. Komplet regulacji, bez podkładek, ciężko się dopasować. Ewentualnie trzeba dotoczyć tulejki.
Stopka regulowana jest w pionie, oraz jak obrazuje to rysunek w instrukcji jest także odchylana na boki – jak to możliwe, nie mogę tego pojąć, gdyż nie ma czym tego ustawiać. Dodatkowo można zwiększać odległość stopki od drewna poprzez wspomniane dystanse. Gumowa stopka jest z „wyciągniętym” dołem pełniącym funkcję ostrogi.


Wiatrówki to nasze hobby. Wiatrówka Anschutz Super Air 2002 - opis.


Wylot, czyli to co „widzi” tarcza. Lufa, a właściwie masywny płaszcz o długości 64 cm, kryje w sobie 42 cm matchowej lufy Anschutza. Ponieważ to karabinek wyczynowy, był produkowany w jedynym słusznym kalibrze - 4,5 mm. Pisanie tutaj o celności czy jakości byłby bezsensem. Mimo swoich lat jest nadal w stanie wystrzelać 10.9 pkt za każdym razem, i jest to coś normalnego. Sam odgłos jest stosunkowo głośny i nie doświadczonym, mimo małego ciężaru spustu, na pewno będzie „zamykał oko”. Można się przyzwyczaić. Powoli myślę o mikrotłumiku w płaszczu.


Wiatrówki to nasze hobby. Wiatrówka Anschutz Super Air 2002 - opis.


Ramię naciągu. Jednen pełny ruch ramienia do przodu odciąga tłok do tyłu (w kierunku wylotu) oraz na samym końcu krzywka otwiera port ładowania. Cały zamek cofa się do tyłu wzdłuż prowadnicy-bloku. Jednym zdecydowanym ruchem należy wrócić dźwignią w położenie wyjściowe sprężając tym samym powietrze. Odbywa się to w miarę cicho, lecz trochę ciężko pod sam koniec drogi. Widoczny na zdjęciu amortyzator zabezpiecza konstrukcję na wypadek, gdybyśmy puścili dźwignię. Coś na wzór „grzechotki” w FWB 60x. Producent zaleca wymianę go po 3 latach albo 20 tys. cykli. Jednak jak zasięgnąłem informacji w serwisie Anschutza, jeśli amortyzator nie ma wycieków można ten okres przedłużyć, co jest nie zalecane, ale dopuszczalne.


Wiatrówki to nasze hobby. Wiatrówka Anschutz Super Air 2002 - opis.


Dipoter i muszka, czyli zestaw celowniczy 6832, dostarczany w zestawie.
Standardowy zestaw w zasadzie nie różni się wiele od tego, który jest sprzedawany dzisiaj razem 8002 S2. Co ciekawe, napisy na pokrętłach regulacji są w języku niemieckim. Na szczęście starndardowy gwint prawoskrętny pozwala szybko opanować to ustrojstwo.
Muszka - oczywiście z możliwością wymiany insertów, tradycyjnych i transparentnych. Dodatkowy gwint z drugiej strony pozwala na wkręcanie filtrów, itp. Niestety, pierwszy właściciel zaskarbił sobie 4 najmniejsze inserty, także zmuszony jestem narazie „szkolić” się na najmniejszym – 4.0.
W zasadzie wyposażenie przeziernika jest dosyć ubogie, stąd powoli zaczyna mi doskwierać brak regulacji średnicy "światła" linii celowania, czyli dioptera z prawdziwego zdarzenia.


Wiatrówki to nasze hobby. Wiatrówka Anschutz Super Air 2002 - opis.


Port można otworzyć na dwa sposoby. Podczas przygotowania do sprężania powietrza (przednie skraje położenie) oraz "na sucho" podnosząc uchyt do góry. Na moje szczęscie tutaj także grama rdzy nie dostrzegłem. O-ring jeszcze w dobrym stanie.

"Na sucho" - faktycznie może trochę za bardzo subiektywnie to ująłem. Chodzi o to, że dźwigienkę można podnieść bez sprężania powietrza (nie ruszając pompką), spowoduje to oczywiście odsunięcie bloku i odslonięcie portu ładowania.
Jest to opcja konieczna, chociażby ze względu bezpieczeństwa - kontrola czy w lufie nie ma śrutu. Jest to także wygodne przy konserwacji - praktycznie wszystkie powierzchnie są oksydowane.

Port zostaje otwarty automatycznie poprzez cięgno - tylko gdy jest zamknięty i wykonując cykl sprężania ramię naciągu znajdzie się w pozycji przedniej.

Nie wspomniałem jeszcze o takim "powiązaniu konstrukcyjnym" systemu - otwierania bloku z ramieniem naciągu. Przy otwartym "zamku" - odsłoniętym porcie ładowania - nawet wykonując pełny ruch ramienia do przodu i z powrotem, powietrze nie zostanie sprężone.


Wiatrówki to nasze hobby. Wiatrówka Anschutz Super Air 2002 - opis.


Port ładowania można zamknąć tylko ręcznie. Po naciśnięciu dźwigienki, blok nasuwa się na port ładowania, słychać trzask - można strzelać. W każdym momencie można go otworzyć, jako dodatkowe zabezpieczenie przed niekontrolowanym strzałem. Wyzwolenie dawki powietrza z otwartym portem jest niemożliwe.




Wiatrówki to nasze hobby. Wiatrówka Anschutz Super Air 2002 - opis.


Ciężarki - seryjnie otrzymujemy „tylko” 3 obciążniki. Nie ma jednak problemu aby dokupić ich tyle, ile uniesiemy (do 5.5 kg). Każdy jest zaciskany jedną śrubą ampulową od spodu. Można przesuwać nimi po przedniej części lufy. Przydatna rzecz. Niestety, regulacja odważnikami wymaga osobnego klucza.


Wiatrówki to nasze hobby. Wiatrówka Anschutz Super Air 2002 - opis.


Anschutz Super Air 2002 oparty o ramię pozuje do zdjęcia. Co ciekawe, ramię nie naciąga się prostopadle do konstrukcji, tylko jest skierowane pod ostrym kątem do góry - dlatego karabinek stoi przechylony. FWB i Walther, z tego co wiem, mają prostopadłe dźwignie. Hammerli także, ale to trochę inna bajka...


Wiatrówki to nasze hobby. Wiatrówka Anschutz Super Air 2002 - opis.


Szyna z naniesioną podziałką co 10 mm, służy dociążeniu karabinka/zamontowaniu palmrestu, który, jak już wspominałem, miałem okazję pozyskać razem z wiatrówką. W rzeczywistości palmrest bardzo odciąża lewą rękę przed kontaktem z metalową szyną (nie każdy kupił na zasadzie – „kup rękawicę, karabinek gratis”). Jednak strzelając match zakup rękawicy jest nizbędny, tak jak reszty ciuchów.


Wiatrówki to nasze hobby. Wiatrówka Anschutz Super Air 2002 - opis.


Spust wyposażony jest w bezpiecznik manualny - standard w tego typu karabinach. Jest tak sprzęgnięty z mechanizmem, że nie da się zabezpieczyć spustu kiedy nie sprężymy powietrza. Podczas gdy już to zrobimy, z tyłu korpusu wysuwa się czerwony bolec z „informacją”, że zbijak jest gotowy do... zbijania.
Zatem rozładowany karabinek odkładamy zawsze z bezpiecznikiem w pozycji Fire i pustym cylindrem.
Jednak praworęczny strzelec najczęściej będzie "sprężał" prawą ręką. W związku z tym bezpiecznik przyda się raczej tylko np. w sytuacji, kiedy chcemy komuś załadować karabin aby strzelił. Umieszczenie go z lewej strony, w praworęcznej wersji, praktycznie wyklucza go z użycia podczas serii.
Z tego co pamiętam to bezpiecznik jest wymagany regulaminem ISSF. Jego obecność jest formalnością.

Sama regulacja spustu jest bardzo szeroka - 5 śrub dostępnych przez dwa otwory w masywnym metwalowym kabłąku. Fabrycznie ustawiony 1 stopień na 50 g, drugi chyba na 100 g. Oczywiście można go regulować w zakresie od 40 g do 500 g, dodatkową regulacją takiej „blaszki” - dopiero po odkręceniu osady, trzeba się bardziej wczytać, aby nie popsuć modułu. Przeciętnemu amatorowi fabryczne ustawienie, dosłownie na dotyk, w zupełności wystarczy. Sam ruch języka to około 3 mm. Dodatkowo można regulować przesunięcie języka aby dostosować go do swojego palca wskazującego. Subiektywnie jest tak lekki, że przez pierwszą paczkę śrutu pada ze 2 na 10 przedwczesnych strzałów. Przy delikatnym operowaniu da się dojść do drugiego stopnia bez wystrzelenia.


Wiatrówki to nasze hobby. Wiatrówka Anschutz Super Air 2002 - opis.


Na standradowej szynie można także zamontować celownik, jakby ktoś zamierzał używać wiatrówki do rekreacji czy nawet HFT, chociaż niektórzy twierdzą, że przy niemieckimi limicie energii to się nie uda...
Ze względu na dźwigienkę należy raczej użyć wysokiego montażu, a bakę i tak można sobie podnieść. Tutaj Sportsmatchu HT08C:


Wiatrówki to nasze hobby. Wiatrówka Anschutz Super Air 2002 - opis.


Z przodu wyfrezowali także kawałek szyny, co umożliwia zamontowanie celownika w tradycyjny sposób. Nie ma jakiś specjalnych zaleceń co do ilości śrub montażu, ponieważ to bezodrzutowy system. Zależy jeszcze od ciężaru celownika.


Wiatrówki to nasze hobby. Wiatrówka Anschutz Super Air 2002 - opis.


Na początku, jak się patrzy na Super Air'a, można dojść do wniosku, że te czarne linie są trochę nie trafione i szpecą karabinek. Trzeba obejrzeć go trochę "od tyłu", aby dostrzec, że wszystko ładnie sie komponuje. Jak widać pod światło orginalny lakier jeszcze ładnie połyskuje, naprawdę piękny egzemplarz.


Wiatrówki to nasze hobby. Wiatrówka Anschutz Super Air 2002 - opis.


Chropowatość farbowana na czarno stanowi jak widać dość spory procent powierzchni osady, zatem z odnawianiem mogą być małe problemy. Sam w internecie widziałem taką osadę po regeneracji na niebieski metalik. Całkiem ciekawy efekt, lecz nie zamierzam nawet ruszać tego oryginału. Oby jak najdłużej został taki.


Wiatrówki to nasze hobby. Wiatrówka Anschutz Super Air 2002 - opis.


Na koniec dodam, że strzelanie z tego typu konstrukcji to bardzo wciągające zajęcie, które jest w stanie tylko przerwać ból ręki/lędźwi/innych mięśni.*
* - ”niepotrzebne skreślić”

Na zakończenie - Anschutz a króliczek
Z pewnością mogę powiedzieć, że dla tak kiepskiego strzelca jakim jestem, tak jak kiedyś moja Diana 24 była spełnionym marzeniem na pierwszą wiatrówkę, tak Super Air jest teraz spełnieniem marzeń o matchu. Można powiedzieć, że jest to na chwilę obecną mój docelowy nabytek, czyli taki, jakiego oczekiwałem znaleźć. Raczej długo się z nim nie rozstanę. Dopiero kiedy zacznę powtarzalnie strzelać te 90/100 (co prawdpodobnie nastąpi, ale nie w tym wcieleniu), zacznę myśleć na co by zmienić aby zacząć się wspinać wyżej.
Marzenie? Myślę, że następnym nabytkiem mogłoby być drugie, poprawione wydanie serii 2002, czyli Anschutz 8002 S2 ALU... ale to jedynie marzenia, odległe bardzo czasy.
Teraz już „tylko” codzienne treningi, dbanie o dobrą kondycję organizmu oraz utrzymywanie właściwego BMI. Z czasem także dobór wyposażenia (łączanie z ubraniem), i.... tak będzie trwać mój „wyścig” organizmu w pogoni za statyką postawy i „kondycją energetyczną”, bo w końcu raczej chyba tylko tym rywalizują strzelcy.

Myślę, że udało mi się przekazać ogólnie jak to działa.
Tak czy inaczej nie pierwszy raz przekonuję się, że te pneumatyczne tarczowce (sprężyny i PCA) są takim małym "majstersztykiem".
Ktoś kiedyś wspomniał, że PCP jest bezduszne. Drugi ktoś nawet, że już PCA jest bezduszną maszyną do dziurawienia papieru....przynajmniej każdy może dziurawić w swoim stylu czym chce. Zakładając tylko, że go na to stać, co niestety nie zawsze jest prawdziwym założeniem...a szkoda...

Podsumowując - mimo tego, że niektóre karabiny mają po 10 lat, niektóre po 20 lat, a niektóre nawet jeszcze więcej, wciąż mogą zadziwiać pomysłowością konstrukcji... To jest taki szczegół, który dodaje uroku całemu procederowi...


Autor: Robert.F
Zdjęcia: autor


portret użytkownika Cypis

Quote:Anschutz Super Air

Quote:
Anschutz Super Air 2002 gotów do strzelania ma 1080 mm i waży 5 kg,


Quote:
Cały system waży dokładnie 3.1 kg - dokładnie jak podaje producent.


To w końcu ile wazy ten karabin?



---

Pzdr, Cypis

"Nie myli się tylko kto nic nie robi. Od dziś będę, k..., nieomylny"


Pzdr

"They that can give up essential liberty to obtain a little safety deserve neither liberty nor safety." - Benjamin Franklin

portret użytkownika mmajstruk

"Gotowy do strzelania" a

"Gotowy do strzelania" a "system" to chyba jest pewna różnica?


Ojciec Założyciel



"W czym problem? W znalezieniu sposobu, by zamiast dzielić się przez róznorodność, podzielić się różnorodnością." - Wemar



Ojciec Donosiciel
Nosił wilk razy kilka, donieśli na Miłka...

portret użytkownika Cypis

.

"Gotowy do strzelania" a "system" to chyba jest pewna różnica?


Tak. Pod warunkiem, że słowa są użyte świadomie. Pierwszy raz słyszę by producent podawał wagę samego systemu bez osady stąd moje wątpliwości świadomego użycia słów.



--

Pzdr, Cypis

"Nie myli się tylko kto nic nie robi. Od dziś będę, k..., nieomylny"


Pzdr

"They that can give up essential liberty to obtain a little safety deserve neither liberty nor safety." - Benjamin Franklin

Waga systemu

Trudno tu o podawanie wagi karabinka.

Każdy zawodnik indywidualnie wyważa karabin dla własnych preferencji i mozliwości.

Trudno żeby młodziczka o drobnej budowie ciała miała karabin tak dociażony jak senior czy junior o wzroście 185 i posturze Pudziana.

Ponadto bardzo szeroka gama akcesori jakie można zamontować ,rodzaje łoża , stopki itd sprawiają że waga jest bardzo różna każdego egzemplarza.

W strzelaniu zgodnym z przepisami PZSS/ ISSF limitem jest waga do 5,5 kg

Natomiast podanie wagi poszczególnych elementów jest jak najbardziej na miejscu.


waga

System po odkręceniu osady waży 3,1kg (producent). Osada ze stopką waży jakoś ponad 1,5kg. Całość razem z zestawem celowniczym daje łącznie praktycznie ~5kg.


Anchutz SuperAir 2002

Od prawie 3 miesięcy jestem posiadaczem "Antka" opisanego powyżej. Jest znakomity, z benchrestu na 10 m zostawia jedną dziurkę w tarczy, tj. 10,9 - za każdym strzałem. Niestety z mojej ręki już nie ;-(

Opanowanie go zajmie mi sporo czasu, ale to sama przyjemność ;-).

Pozdrawiam i dobrego noszenia


Pozdrawiam i dobrego noszenia

Strzelam z tego karabinu juz

Strzelam z tego karabinu juz 4 miesiące i robię serie po 90 kpn40 364/400 i dodam że jest to moja pierwsza broń z którą mam do czynienia.

W sprawnych rekach śmiało można za pomocą tej broni uzyskać wyniki 100/100.

Szczerze polecam gdyby ktoś miał okazję kupić nie wahał bym się .


poziome kreski

Odnosnie czarnych lini poziomych są bardzo przydatne gdy podnodsi sie karabin nie śą gładkie tylko przefrezowane

W trakcje kon kuręcji nie sciąga sie przecież rękawicy strzeleckiej wiec znakomicie poprawiają pewność chwytu.